Rolmodel

Moniek de BoerMijn naam is Moniek de Boer. Ik ben gynaecoloog en coach/ trainer voor artsen. Ik heb Geneeskunde gestudeerd aan de VU, daar heb ook mijn promotieonderzoek én later mijn opleiding tot gynaecoloog gedaan. Na mijn opleiding ben ik als gynaecoloog gaan werken in de IJsselmeerziekenhuizen (nu MC Zuiderzee). In dit ziekenhuis heb ik veel bestuurlijke rollen gehad: vakgroepvoorzitter, Medisch Manager van Cluster Vrouw en Kind en stafbestuur. Dit was een zeer leerzame periode. Er was sprake van een slecht verlopen fusie tussen twee ziekenhuizen en uiteindelijk een faillissement van de IJsselmeerziekenhuizen.

Lees meer...

Martina mei 2013 2

Rolmodel Hoogleraar Community Genetics: Toepassen van nieuwe ontwikkelingen

Ik werk als hoogleraar Community Genetics en Public Health Genomics bij VUmc in Amsterdam. We werken aan grootschalige toepassing van nieuwe technieken en de maatschappelijke vragen die daardoor worden opgeroepen. Welke genetische tests zijn waardevol, hoe organiseer je de zorg. Hoe stem je af met relevante partijen zoals patiëntenorganisaties? Wat mag wel of niet op grond van recht en ethiek?

Maar eerst even terug.

Studeren?

Ik groeide op in een katholiek arbeidersgezin in Friesland. Geen van mijn familieleden had gestudeerd aan een universiteit, dus het lang helemaal niet voor de hand dat ik dat wel zou gaan doen. Maar gelukkig waren er leraren op de middelbare school die vonden dat “het slimste meisje uit de klas” toch wel moest gaan studeren. En gelukkig was de studiebeurs rond 1980 best royaal. Eigenlijk vonden die leraren dat ik wiskunde moest gaan studeren, maar ik wilde iets doen dat maatschappelijk relevant was, dus het werd Geneeskunde.

Lees meer...

Bron: fd. persoonlijk, Karin Kuijpers

PUTFKNHV0OUoAvr7Zpp5gyS644s

‘Ik wilde mijn zachtheid niet verliezen’

Angela Maas is cardioloog en hoogleraar, gespecialiseerd in vrouwenharten. Dwars tegen de gevestigde orde in zet ze haar specialisme op de kaart. ‘Ik heb me vaak eenzaam gevoeld, maar af en toe huilen helpt.’

Het was een totale verrassing. Ze had die woensdagochtend 26 april een oude broek aangetrokken, het was koud en het was niet echt een dag met bijzondere afspraken. Vanwege een wachtlijst van acht maanden zou ze ’smorgens een extra spreekuurtje hebben met vijf patiënten in het Radboudumc in Nijmegen. Maas: ‘De secretaresse meldde dat twee patiënten hadden afgezegd. Ik reageerde knorrig. “Zit ik daarvoor hier…” Maar ja, toen kwam ineens de burgemeester binnen…’

Met 27 andere Nederlanders kreeg Angela Maas (60) dit jaar een hoge onderscheiding: Officier in de Orde van Oranje-Nassau. ‘Ik ben twee dagen van de kook geweest. Het is een grote waardering voor mijn werk.’

Lees meer...

Katinka DirkenWerken als huisarts na een beroerte: het kan echt

in samenwerking met Hans Grundmeijer *

Het leven was mooi, vol en goed georganiseerd. Ik had een lieve man, 4 meiden van 15, 18 en een tweeling van 21 jaar oud. Ik werkte met veel plezier als huisarts in loondienst bij de Zorggroep Almere in gezondheidscentrum Castrovalva. Ik was daar ook medisch manager. Ondertussen deed ik een promotieonderzoek bij Toine Lagro met als onderwerp “vrouwen met jicht”. Ik deed veel, achteraf te veel.

Eind december 2007 kreeg ik een heftige migraine aanval die 2 weken duurde. Ik had ooit tijdens mijn puberteit last van migraine gehad, sindsdien nooit meer. Ik vond het raar. Ik ben naar de neuroloog geweest via mijn huisarts. Die constateerde geen afwijkingen. Ik vierde begin januari met dierbare vrienden mijn 50e verjaardag. De onrust over de hoofdpijn bleef op de achtergrond aanwezig.

Lees meer...

Ineke KlingePhD, Chair H2020 Advisory Group on Gender

 

Ik heb bepaald geen standaard wetenschappelijke loopbaan (wat is dat eigenlijk?) gehad, maar heb uiteindelijk kunnen doen wat ik belangrijk vind. Ik heb in alle vrijheid mijn wetenschappelijke interesse kunnen volgen en al pionierend bereikt dat het nieuwe vakgebied van Gender Medicine een groot draagvlak en aanzien heeft verworven in Europa. En nu ook in Nederland, getuige het door VWS gefinancierde onderzoeksprogramma Gender & Gezondheid ondergebracht bij ZonMw.

Ik heb aan de VU in Amsterdam biologie gestudeerd met een specialisatie avant-la-lettre, in de biomedische richting. Direct daarna volgde een KWF fellowship aan het Nederlands Kanker Instituut: mijn onderzoek daar was gericht op de immuunrespons van melanoom patiënten. Een verdere loopbaan in het kankeronderzoek is er niet van gekomen, want privé omstandigheden dwongen mij betaald werk op te geven. Echter na een kleine 10 jaar was daar opeens het nieuwe verschijnsel van ‘vrouwenstudies’ en de Universiteit Utrecht wilde investeren in ‘vrouwenstudies biologie’ en had daar geld voor over. En daar greep ik de kans om mijn interesse in de vrouwenbeweging te combineren met mijn wetenschappelijke vorming. Dat was 10 jaar eerder niet mogelijk geweest! Het heeft geresulteerd in een proefschrift over osteoporose bij vrouwen, vanuit een gender perspectief. Dat had ik onder de knie gekregen door de intensieve samenwerking met en training in gender theorieën in een multidisciplinaire ‘promovenda club’ o.l.v. Rosi Braidotti. Het geld voor dit traject van 8 jaar had ik zelf bijeengescharreld.

 

Lees meer...

Omaima TahirMD-PhD traject Kindergeneeskunde en Immunogenetica VUmc

 

‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’, antwoordde ik met trillende stem. Na een persoonlijke toespraak van de voorzitter en alle felicitaties komt het besef.. IK BEN EINDELIJK ARTS!

Mijn naam is Omaima El Tahir, 25 jaar. Het klinkt misschien cliché maar als vijfjarig meisje wist ik al dat ik dokter wilde worden. Vastberaden, intrinsiek gemotiveerd begon ik vol passie aan mijn reis met specialisatie tot kinderarts als bestemming. Het afleggen van de eed is een grote tussenstop maar ik ben er dus nog niet. Het verwezenlijken van dit deel van de reis was niet vanzelfsprekend.

Lees meer...

Rolmodel Sandra KooijPsychiater en onderzoeker bij PsyQ in den Haag. Assistant professor psychiatrie

 

In 1995, nog tijdens de opleiding tot psychiater, stuitte ik op patiënten met klachten van impulsiviteit en woedebuien, passend bij een persoonlijkheidsstoornis, maar dat was het toch niet. Het voelde anders... ADHD was een kinderpsychiatrische stoornis, die bleek voort te duren bij volwassenen, maar in de volwassenen psychiatrie ontbrak de kennis om de diagnose vast te stellen, laat staan te behandelen. Dit gegeven leek goed aan te sluiten bij het gesignaleerde probleem van de niet passende persoonlijkheidsdiagnose.

Lees meer...

Rolmodel Henriette v.d. HorstSinds oktober 2007 hoogleraar huisartsgeneeskunde en afdelingshoofd, eerst van de afdeling huisartsgeneeskunde, sinds mei 2012 van de afdeling huisartsgeneeskunde & ouderengeneeskunde. Sinds maart 2015 voorzitter van een van de zes divisies van VUmc.

Toen ik vorig jaar mijn thuisfront liet weten dat ik benoemd was tot divisievoorzitter, stuurde mijn 21-jarige dochter een WhatsAppje ‘En nu door naar de raad van bestuur, mam’.  Ik appte terug dat geen haar op mijn hoofd daar aan dacht, maar dat het me wel iets voor haar leek. Ik heb heel lang geroepen dat ik geen ambitie heb, maar bij nader inzien…

 

Lees meer...

Sylvie Lo fo WongWat zijn voor jou de belangrijkste resultaten van je onderzoekswerk? Waarom?
Het belangrijkste resultaat vind ik dat er nu onderzoek plaatsvindt naar partnergeweld vanuit de huisartspraktijk omdat het steeds zichtbaarder wordt wat de gevolgen van geweld zijn voor de gezondheid van vrouwen en wat de effecten zijn op kinderen/jongeren.  Ik zou nog veel meer onderzoek willen doen, want er is nog veel onbekend op dit gebied. Verder vind ik het belangrijk dat het thema zo langzamerhand bespreekbaar is geworden onder huisartsen en dat de nascholingsbehoefte toeneemt. Nog lang niet genoeg trouwens.

Lees meer...

Maleene de Ridder klRegelmatig krijg ik de vraag waarom ik me in mijn werk richt op artsen en een boek voor vrouwelijke artsen heb geschreven. In deze rubriek vertel ik graag over mijn loopbaan. Voor mij een reis die niet alleen draait om de bestemming.
Op de middelbare school was voor mij de keuze tussen een A of B-pakket snel gemaakt. Met een witte jas, een ziekenhuis en mensen helpen als toekomstbeeld hoefde ik daar niet over na te denken. Dat ik geen arts ben geworden, heeft vooral met mijn oplossingsgerichtheid te maken en minder met de Numerus Fixus. Loopbaan-technisch ben ik een echte gaandewegleerder. Ambitieus, maar door mijn positieve inslag en improvisatietalent geen planner. Al doende heb ik mijn weg gevonden. Met achteraf bekeken een duidelijke lijn en missie.

Mijn eerste baan vond ik bij toeval. Vlak voor de zomervakantie hoorde ik erover. In een split-second voelde ik dat dit iets wat voor mij was en twee gespreksrondes later tekende ik mijn contract als adviseur arbeid en gezondheid. Toen wist ik nog niet wat het betekende om als eerste vrouw te gaan werken op een research-afdeling en tegelijk mannenbolwerk. Na ruim acht jaar pionieren, vervolgde ik mijn weg bij TNO. Zelfde vakgebied, een andere setting en weer als eerste vrouw. Nu weet ik dat deze ervaringen bepalend zijn geweest voor mijn kijk op het combineren van werk en zorg. Opvallend genoeg waren het een aantal mannelijke collega’s die mij daarbij vooral de weg hebben gewezen. Zij lieten zien dat je je ambities kan combineren met een gezin. Zij en hun vrouwen waren hun tijd toen ver vooruit.

Lees meer...

VNVA in het kort

  • De VNVA behartigt de belangen van de vrouwelijke artsen. De vereniging acht het van groot belang dat alle vrouwelijke artsen hun talenten optimaal kunnen benutten en daardoor een hun passende positie in de gezondheidszorg kunnen innemen. Tevens zet de vereniging zich in voor het inweven van seksespecifieke geneeskunde in opleiding en praktijk. Daarbij stimuleert de VNVA de gewenste maatschappelijke veranderingen…

Volg ons

VNVA op sociale media