Je bent meer dan je witte jas

Ik merk het steeds vaker om me heen. Artsen die ooit vol enthousiasme aan dit vak begonnen, maar die nu vooral moe zijn. Niet per se fysiek, maar mentaal. Het plezier raakt naar de achtergrond en het werk voelt steeds vaker als iets wat moet, in plaats van iets waar ze ooit bewust voor kozen. Dat vind ik oprecht jammer, want ons vak is prachtig, maar alleen als je er zelf ook nog in blijft bestaan.

We zijn in de zorg gewend geraakt aan het idee dat een goede arts altijd doorgaat. Altijd beschikbaar is. Altijd nét iets meer doet. Alsof toewijding automatisch betekent dat je jezelf continu op de laatste plaats zet. Maar wie heeft eigenlijk bepaald dat dát de norm is geworden?

Juist in deze tijd, waarin er steeds meer van ons wordt gevraagd, denk ik dat het belangrijker is dan ooit om ook dingen te doen die helemaal niets met het werk te maken hebben. Dingen waar je van ontspant. Waar je energie van krijgt. Dingen die niet productief hoeven te zijn of ergens toe moeten leiden. Gewoon omdat je er blij van wordt.

Voor de één is dat sporten, voor de ander wandelen, muziek, koken, tijd met familie of gewoon even niets hoeven. Dat is geen luiheid en ook geen gebrek aan ambitie. Ik denk juist dat het noodzakelijk is om goed te kunnen blijven functioneren, zeker in een vak als het onze.

Want als je nooit afstand neemt van je werk, raak je ook iets kwijt in je werk. Rust zorgt voor meer focus. Ontspanning maakt dat je meer geduld en compassie hebt. En juist wanneer je even uit de dagelijkse drukte stapt, ontstaat er vaak weer ruimte om helder te kijken en nieuwe energie te voelen.

Wat ik daarnaast veel zie, is dat arts zijn voor velen niet alleen een beroep is geworden, maar een identiteit. Alsof alles daarom draait. Terwijl ik denk dat we daar juist iets meer van los moeten komen. Je bént niet alleen arts. Je werkt als arts, maar daarnaast ben je ook gewoon mens. Met interesses, behoeftes, relaties en grenzen.

Balans betekent voor mij ook niet dat werk en privé altijd perfect verdeeld moeten zijn. Het betekent vooral dat je bewust ruimte maakt voor herstel, ontspanning en dingen die jou als persoon voeden. Ook als dat misschien anders is dan wat anderen normaal vinden. Want eerlijk gezegd: wat is normaal eigenlijk nog?

Misschien moeten we stoppen met het verheerlijken van altijd maar doorgaan. Niet omdat hard werken verkeerd is, maar omdat duurzame betrokkenheid iets anders vraagt. Een arts die ook buiten het werk leeft, staat vaak juist sterker ín het werk.

Lieve groet,

Sabina