Ruimte als voornemen

Januari begint elk jaar ongeveer hetzelfde.
We kijken terug, we kijken vooruit, en ergens daartussen bedenken we wat we anders willen doen.

Goede voornemens noemen we dat.

Meestal gaan ze over meer discipline, betere gewoontes, gezondere keuzes.
Over voldoen aan verwachtingen — van onszelf, of van de wereld om ons heen.

Maar terwijl ik dit nieuwe jaar inga, merk ik dat ik verlang naar een ander soort voornemen.
Minder strak omlijnd.
Minder gebaseerd op ‘moeten’.

Ja, ik wil groeien.
Ja, ik wil stappen zetten, leren, ontwikkelen, bouwen.
Ik wil mezelf uitdagen — want groei geeft energie en richting.

Maar ik merk ook dat ik niet alleen harder wil werken…

Ik wil wijzer werken.
Met zachtheid.
Met menselijkheid.
Met ruimte.

Misschien is het daarom dit jaar tijd voor een voornemen dat draait om ruimte maken.

De feestdagen liggen net achter ons.
Voor de één een periode van warmte en samenzijn, voor de ander juist intens, vol prikkels of gemis.

Wat ze gemeen hebben, is dat ze ons even uit het dagelijkse ritme halen.
Ze nodigen uit tot vertraging.
Tot samenzijn.
Tot reflectie.

En toch schakelen we na de vakantie vaak snel weer terug naar ‘normaal’.
Alsof die momenten van stilstaan iets tijdelijks waren.
Iets wat niet past in het echte leven.

Terwijl juist dáár zoveel waarde in zit.

Wat mij altijd heeft geraakt aan feestdagen — in alle geloven en tradities —
is dat ze niet vragen om perfectie, maar om aanwezigheid.

Ze nodigen allemaal uit tot ruimte.

Kerstmis vraagt om ruimte voor licht, zelfs wanneer het donker is.

Diwali laat zien hoe hoop kan ontstaan wanneer we ruimte geven aan het goede.

De Ramadan nodigt uit tot ruimte voor bezinning, discipline en mededogen.

Pesach herinnert ons eraan ruimte te maken voor vrijheid en herinnering.

Holi doorbreekt grenzen door ruimte te maken voor gelijkwaardigheid.

Vesak brengt ruimte voor stilte, aandacht en compassie.

Geen van deze momenten draait om voldoen aan eisen.
Ze draaien om betekenis.
Om even anders kijken.

Om het leven niet alleen te leven, maar ook te voelen.

In ons dagelijks leven zijn we vaak bezig met veranderen.
Met voldoen.
Met presteren.
Met het juiste zeggen, denken of doen.

Dat geldt voor onszelf, maar ook voor hoe we elkaar benaderen.

We reageren snel.
Oordelen makkelijk.
En vullen het vaak in voor een ander.

Maar wat als ruimte het tegenovergestelde kan doen?

Ruimte geven betekent niet dat je het altijd eens hoeft te zijn.
Ruimte nemen betekent niet dat je egoïstisch bent.

Het betekent dat je even pauzeert.
Dat je luistert.
Dat je jezelf toestaat om niet alles te weten of te begrijpen.

En juist die ruimte kan zoveel inzicht geven.

Ik geloof dat we de wereld niet zachter maken door harder te worden.

We doen dat door mildheid.
Door nieuwsgierigheid.
Door te erkennen dat iedereen zijn of haar eigen ritme, achtergrond en overtuiging heeft.

Geloof is daar een mooi voorbeeld van.
Voor de één diep verweven met het dagelijks leven, voor de ander nauwelijks aanwezig.

En alles daartussenin.

Dat vraagt geen uniformiteit, maar respect.

Wanneer we ruimte laten voor hoe een ander gelooft, viert of leeft,
ontstaat er iets bijzonders:

Ontspanning.
Veiligheid.
Verbinding.

Hoe zal het zijn als we dit jaar feestdagen niet alleen zien als losse momenten,
maar als herinneringen aan hoe we willen leven?

Dat Kerstmis ons herinnert aan licht — ook in moeilijke gesprekken.

Dat Diwali ons helpt om hoop te blijven zien, in welke situatie ook.

Dat de Ramadan ons uitnodigt tot bewustzijn en zelfreflectie.

Dat Pesach ons aanspoort om ruimte te maken voor vrijheid.

Dat Holi ons eraan herinnert dat verschillen mogen vervagen.

Dat Vesak ons uitnodigt tot stilte en compassie.

Zo worden feestdagen geen verschillen,
maar juist een verrijking van onze samenleving.

Kleine momenten in het jaar
die ons terugbrengen naar menselijkheid en samenzijn.

Dus als ik één voornemen mag kiezen dit jaar,
dan is het deze:

Ik wil ruimte maken.

Voor mezelf, wanneer het te vol wordt.
Voor de ander, wanneer het anders voelt dan ik gewend ben.

Niet alles hoeft opgelost.
Niet alles hoeft benoemd.
Niet alles hoeft direct beter.

Soms is ruimte genoeg.

Ruimte om te ademen.
Ruimte om te luisteren.
Ruimte om te zijn.

En misschien — heel misschien —
maakt dat ons allemaal een beetje lichter.

Een verruimende groet,

Sabina