Media

Thuiskomen bij jezelf, midden in een druk leven als arts

Je bent gewend om ruimte te maken voor anderen.

Voor patiënten, voor collega's, voor alles wat aandacht vraagt.

Maar wanneer heb je voor het laatst ruimte gemaakt voor jezelf?

Om simpelweg te luisteren naar wat er in jou leeft.

Zeker in je laatste jaren van je werkzame bestaan.

Een vol leven laat weinig ruimte over om na te denken hoe verder

Veel artsen leven jarenlang vanuit een grote betrokkenheid en veel verantwoordelijkheidsgevoel.

Dat geeft betekenis. En het vraagt ook iets.

Langzaam kan er een situatie ontstaan waarin je agenda vol is, je dagen gevuld zijn, terwijl het contact met jezelf steeds stiller wordt.

En zo kan je de laatste jaren van je werkende bestaan induiken, of zelfs ineens met pensioen gaan…

Zonder dat er ruimte is geweest om stil te staan bij de vraag:

Hoe gaat het eigenlijk met mij? Wat wil ik in deze laatste fase?

In een wereld die voortdurend om aandacht vraagt, vraagt innerlijke ruimte om bewust kiezen.

Een moment zonder afleiding.
Een wandeling zonder podcast.
Je dag starten met eerst tijd met jezelf.

Juist in die momenten ontstaat er iets bijzonders.

Je merkt wat je voelt.
Wat energie geeft.
Wat wringt.
Wat aandacht vraagt.

Onder alle rollen.
Onder alle verwachtingen.
Onder alle verantwoordelijkheden.

Hoe ga jij die laatste periode doen. Hoe maak je die rite de passage naar pensioen?

Wanneer er innerlijke ruimte ontstaat, hoef je niet direct te weten wat de volgende stap is.

Soms ontstaat eerst rust.
Soms helderheid.
Soms een nieuw verlangen dat al langer op de achtergrond aanwezig was.

Omdat je eindelijk de ruimte hebt gemaakt om het te horen.

Ik zie dat momenten van vertraging steeds belangrijker worden in je artsenleven.

Waarin je kunt onderzoeken wat werkelijk belangrijk is.

Hoe je die laatste jaren gaat doen,

Hoe je de overgang maakt naar pensioen.